Een lezer uit Ameide maakte me attent op deze pop:
De pop —Prinses Juliana als 3-jarige— is zeldzaam, er zijn er rond 1912 slechts een paar honderd van gemaakt. Bij het speelgoedmuseum in Roden zijn er maar 8 stuks van bekend.
De poppen zijn gemaakt met zeer veel zorg: de dunne peuterhaartjes van de blonde Juliana zijn met een zachte, dunne penseelstreek aangebracht, en het gezichtje heeft een verlegen, ingetogen uitdrukking, met een bescheiden mondje. Bij de Topstukken in Roden zijn er twee te bewonderen. Bij deze veiling werd er één verkocht in 2014. Een close-up van de veiling-foto staat hier. Hier ziet u een exemplaar bij Theriaults, die de pop omschrijft als extremely rare.
Later, in de jaren '90, zijn er replica's van dit Juliana-popje van de Gebroeders Heubach gemaakt. Replica's die soms duidelijk als replica te herkennen zijn, en soms, waarschijnlijk opzettelijk, niet.
Wanneer een replica niet (door signering of extra jaartal) als replica te herkennen is, en bovendien moedwillig op een antiek lijf is geplaatst, zoals de pop in bovenstaande foto, spreek je van een vervalsing.
De pop op de foto van deze Marktplaats-advertentie, is zo'n vervalsing.
De advertentie meldt ook nadrukkelijk, in kapitalen "Bijzondere ANTIEKE Pop...JULIANA Pop", een geanonimiseerde kopie van de advertentie vindt u hier.
Hoe kun je nu aan deze, op een antiek lijf geplaatste, en nadrukkelijk als antiek aangeboden replica zien dat dit een replica is?
De beschildering van het haar klopt niet. Die is zodanig ànders gedaan dan in de echte Juliana-poppen, klodderiger, de verf loopt buiten het gemodelleerde haar, de kleur is meer donker oker en "platter" dan in de originelen. In de originelen loopt de haargrens en de huid héél geleidelijk in elkaar over. Daarvan is hier géén sprake, de grens 'huid' en 'haar' is veel te scherp.
Ook de ogen zijn anders geschilderd. De echte Juliana-pop heeft een geschilderd ooglid, dat ontbreekt hier. In de echte Juliana liggen de ooghoeken lager dan de ooghoeken in deze pop. In de echte Juliana kijken de ogen een héél klein beetje naar rechts (voor de kijker links). De echte Juliana heeft een kleiner, niet-lachend mondje. De wangen zijn blozender aangebracht.
Waarom ik dat allemaal in een foto kan zien? Heel simpel, ik ben opgeleid als kunstgeschiedenis-/tekenleraar en kon in het werk van mijn leerlingen hun handschriften herkennen: "Je naam stond er niet op, maar ik zag dat het jouw schilderij moest zijn."
Inmiddels zijn er 17 mensen die de Marktplaats-advertentie met de vervalste pop hebben bewaard.
Zeventien mensen, die zouden moeten denken "als iets te mooi is om waar te zijn, dan is het ook gewoon niet waar."
Zeventien mensen, die de kans lopen dat hun (klein-)kinderen later denken dat ze een bijzondere pop geërfd hebben, en bij Theriaults aankomen en te horen krijgen dat hun (groot-)moeder een nep-pop heeft gekocht.
En als we nu te maken hebben met een argeloze verkoper, iemand die deze pop zèlf geërfd heeft, zelf denkt dat het echt is, dan was het nog een ander verhaal geweest.
Maar nee, dit is opnieuw het illustere gezelschap uit het dorp onder de Hoofdstedelijke rook, ik noem geen namen, dat een website runt die "Museum" heet, zich "volledig gespecialiseerd in antieke poppen" noemt en stelt "Wij beschikken over ruim 40 jaar ervaring met antieke poppen."
Dan zou je dus beter moeten weten.
Dan zou je zo'n vervalsing moeten herkennen.
Er zijn dan 2 mogelijkheden:
-Of je hebt in die 40 jaar niets geleerd.
-Of je bent moedwillig oplichter.
U mag het zeggen, zelf zullen ze niet antwoorden als je ze 't vraagt.
Er is nog een ander kwalijk feit, naast de onfortuinlijke verzamelaar die op het punt staat opgelicht te worden.
Dat is dat "antieke-poppen-verkopers" als deze, de hele branche schade toebrengen. Ze geven het hele poppen-verzamelen een slechte naam: "Antieke poppen? Daar zit zoveel nep tussen, daar moet je niet aan beginnen."
Onbegrijpelijk dat dit gezelschap dat zelf niet inziet.
*diepe zucht*
En uiteraard, met dank aan de lezer die me op de advertentie attendeerde.
Hartelijke groet,
Jolie
)
