Walther & Sohn met —vermoedelijk— brandschade
Deze Walther & Sohn Googly “WS 208 12/0” uit 1920, kocht ik los, bij Brocante de Wagenschuur in Ter Aar.

Het hoofdje heeft waarschijnlijk ernstige brandschade. De bruine vlekken die u in het biscuit-gezichtje ziet, zitten door en door in het porselein. Binnenin het hoofdje waren nog gipssporen van de oogjes te vinden, dus 'een misbaksel' kan het niet zijn: die werden weggegooid en zeker niet voorzien van oogjes.

In deze collage ziet u links hoe het hoofdje was, en rechts na het inzetten van antieke glazen oogjes in de juiste maat:

Om het popje een nieuw leven te geven, heb ik er een lijfje op maat bij gemaakt. Ik had een lijfje voor een Googly-achtig-popje, maar dat bleek helaas te groot. De maat van het lijfje heb ik bepaald aan de hand van verschillende foto's van de originele “Walther & Sohn 208.” Die lijfjes waren destijds gemaakt van geperst composiet/karton.

Achter deze links kunt u foto's zien hoe het popje hoort te zijn:
Walther & Sohn Googly “WS 208” op RubyLane of via WorthPoint in originele staat.

Popje met lijfje heeft langere levensduur
Zolang ik geen origineel lijfje had, wilde ik dat benaderen: met een kern van staaldraad....:

karton.....:

nog meer karton.....:

papier maché....:

en plamuur en verflaagjes. Ideaal en even gedetailleerd als het origineel is dat helaas niet. Maar een popje met een lijfje heeft een langere levensduur dan een los hoofdje.

In deze foto is links het zelfgemaakte en rechts het antieke, 'googly-achtige' lijfje te zien:

Met een roze lijfje viel de schade extra op... Bij daglicht was het contrast nog groter dan indeze foto:

Ook lieten de brandvlekken in het gezichtje zich niet mooi retoucheren.
Zodoende heb ik het lijfje, dat erg roze afstak bij het gezichtje, aangepast aan het gezichtje. Met pijn in mijn hart heb ik een vijfde verflaag van vlekken op het lijfje geschilderd, en die laag een laagje vernis gegeven:

Gezichtje en lijfje vormen daardoor meer één geheel. En in de toekomst zou het popje altijd nog meer gerestaureerd kunnen worden.

De mini-schoentjes zijn genaaid van kleine stukjes leer van een oud leren tasje....:

...ze zijn heel klein:

en kregen een handgehaakt kantje langs de rand, alsof ze ook sokjes draagt.

Van restjes oude stof met een klein patroontje kreeg ze kleertjes:

En een truitje, gebreid op dunne naaldjes en van dunne borduurwol, zodat het breiwerk niet te grof oogt op een klein popje van 16 cm.

Schortje
Het patroon van het gehaakte schortje staat hier: haakpatroontje staat op deze pagina.

Gekleed en wel heeft het popje nu een vaste plek op mijn bureau. Zo'n vrolijk gezichtje is altijd een plezier om naar te kijken, en een schadevrij antiek popje had ik waarschijnlijk niet tegen mijn monitorvoet durven laten zitten :-)

Walther & Sohn Googly “WS 208 12/0” na restauratie, 16 cm

Hartelijke groetjes,
Jolie

Dank bij voorbaat,

Jennifer

Deze restauratiefoto's heb ik gemaakt van 19 september tot en met 28 september 2019.

Het is een beetje een lang en wat technisch verhaal geworden ;-) Maar daar waren de problemen van deze pop ook wel naar:

Voor:

en na:

Ik zal het verslag in delen posten.

Hartelijke groetjes,
Jolie

Allemaal rustig weekend, er wordt weer heet weer voorspeld.

Groetjes van Durvina.

Zo kwam ze aan, afgelopen november 2018, zorgvuldig verpakt, en in losse onderdelen:

Het merk, WSK, dat staat voor de speelgoed-firma Wiesenthal, Schindel & Kallenberg uit Waltershausen, is duidelijk op haar achterhoofd te lezen:

Over de firma Wiesenthal, Schindel & Kallenberg:
Over deze firma is helaas maar weinig bekend. Ze wordt genoemd in boeken, zoals in het boek "Simon Halbig: The Artful Aspect" van Jan Foulke, en op de site van de Duitse gemeente Waltershausen, maar méér dan de voornaam van de heer Schindel, Titus, en een startdatum van het bedrijf, 1858, is er niet over te vinden.

Jan Foulke meldt dat WSK óók poppenhoofden bestelde bij Wilhelm Simon en Carl Halbig, en dat deze poppen dubbel gemarkeerd zijn, met SH en WSK:

In de foto is te zien dat dit hoofdje enkel gemarkeerd is, alleen met WSK. Ze kan ook uit de porselein-ateliers van Simon & Halbig komen, meer evengoed uit een ander atelier in het gebied van Waltershausen. In en om Waltershausen waren talloze poppenfabriekjes en -ateliers gevestigd, en vaak was tussen de grote Firma's onderling samenwerking.

Het is ontzettend jammer dat Duitse bronnen zo slecht toegankelijk zijn.
Er zijn archieven, de naam Titus Schindel komt voor in een archief van 1855 "boekhouder, van Waltershausen naar Parijs", maar dergelijke archieven moet je ter plekke opvragen en hopen dat je als lezer inzage krijgt.

Historische krantenarchieven bestaan in Duitsland, maar het online gedeelte is ontzettend mager. Over de poppenindustrie is, anders dan in de Franse of Nederlandse krantenarchieven, niets terug te vinden.

Wanneer hield een bedrijf op te bestaan? Werd het verkocht, gesloten? Familie-namen als Wiesenthal en Schindel, net als Simon en Reinhardt, komen voor in de slachtofferlijsten van de Holocaust. Veel Poppenfirma's veranderen hun naam en bedrijfsvoering in de jaren dertig, waarschijnlijk, of hopelijk, zijn veel nazaten van deze Firma's gevlucht; de poppenindustrie viel immers stil om plaats te maken voor oorlogsindustrie.

Dit merk "WSK"  is kortom, van een van de vele Duitse Firma's waar vrijwel niets over is terug te vinden.

Uit welk jaar is ze?
We hebben dus alleen het uiterlijk om haar te dateren.
Het lijf is een typisch Duits lijf van rond de eeuwwisseling of iets later. Het heeft niet de typische vroege stokbeentjes. De knieën zijn losse houten bollen, beentjes en lijf zijn van karton, de armpjes van hout, handjes van composiet.

Het gezichtje heeft een open mondje, dat duidt op een periode van na 1888. Rond 1890 konden hoofdjes met open mondjes goed gemaakt worden, ze waren (destijds!) iets duurder dan gesloten mondjes (nu is vaak dat omgekeerd...)

Ik zou haar inschatten als van ± 1900, maar ik kan er zomaar 10 jaar naast zitten, bij gebrek aan informatie over de modellen van de firma WSK.

De restauratie
Het hoofdje heeft, en dit was me bij aankoop zeker bekend, veel schade:

Zo ongeveer de helft van de koprand ontbreekt:

Een van de barsten loopt door tot vlak naast het rechteroog, en daar ontbreekt ook een chip, vlak onder de wenkbrauw:

De wimpers zijn, zoals ook in de vorige foto al te zien was, in slechte staat. Ik heb overwogen om ze zo te laten, het zijn immers de originele mohair-wimpers, maar.... ze oogde teveel alsof ze "ontstoken ogen" had. Delen van de wimperrand ontbreken, en de delen die er nog wel zijn, zijn zo vlassig en gepropt geworden, dat het lijkt of er vuil in de ogen zit, dat er niet uitwil:

Uiteindelijk heb ik er, bij het schoonmaken van de binnenzijde van het hoofd, voor gekozen om de oogbrug los te halen:

Het schoonmaken van de wimpers leidde niet tot verbetering, helaas. Uiteindelijk heb ik de restjes er maar voorzichtig afgeknipt. Afgeknipt, om de waslaag op het oog niet verder te beschadigen:

Ik heb een stukje nieuwe wimpers tegen het ooglid geplakt, met eenvoudige wateroplosbare lijm. Het nadeel daarvan is dat ze er vrij makkelijk af kunnen, maar het levert ook minder kans op schade aan de oogjes. En misschien vind ik ooit nog 'ns mohairwimpers.

Over de breukjes in in de oogleden heb ik een paar flinters was "geplakt". Met de föhn heb ik een heel klein bolletje was zachtgemaakt, en dat op de oogleden gesmeerd. Dit moest wel zo dun mogelijk worden (en was dus best veel gedoe ;-)). Want elke micrometer die er aan was teveel opzat, maakte dat de ogen haperden bij het sluiten. En ik wilde natuurlijk wel dat de slaapogen weer goede slaapogen zouden worden ;-)

Zodra de oogleden niet meer 'te dik' waren, kon ik het brugje weer op z'n plek vastzetten. Daarbij heb ik het originele (?) gips gebruikt, dat ik met nieuw gips op z'n oude plek heb teruggezet:

Helemaal tevreden ben ik nog niet ;-} Het zijn niet de originele, volle mohairwimpers. Maargoed, ik ben nog geen adres tegengekomen waar ik die zou kunnen kopen.
In elk geval heeft ze nu weer slaapogen, met wimpertjes zonder "knopen":

Ik heb de gelijmde delen niet losgehaald.
Naast de grote scherf in het achterhoofd, heeft het hoofd nog enkele barstjes / breuken (vaak eufemistisch "haarlijnen" genoemd ;-}) die niet "door en door" zijn.

Wat als die breuken groter worden bij het loshalen van de lijm?
Bovendien is het niet "scheef" gelijmd: de scherf zit precies op z'n plek.

Ik heb dus verf —op waterbasis— gemengd in de kleur van het keramiek, en die over de lijmnaad gesmeerd:

Omdat het verf op waterbasis is, kan ik die wegpoetsen tot de plek waar de lijmnaad begint. Het is even een geduldswerkje, want je (ik dus ;-)) poetst al snel teveel weg, en dan moet het weer opnieuw ;-)

Het lijf en de benen van de pop waren in zeer slechte staat. Dat was bekend hoor, de verkoopster had heldere foto's van alle gebreken.

Je ziet dat de kartonnen basis en de krammen waarmee de geperste beenhelften aan elkaar gemaakt zijn, zichtbaar geraakt zijn:

Allereerst heb ik de lijf-onderdelen schoongemaakt met "ecover-doekjes". Het leek me handig om doekjes te gebruiken met zeep, zonder chemische oplosmiddelen. Of het verstandig is weet ik niet, maar het werkte wel goed. Het karton werd er niet nat door, en het vuil ging er goed af:

Ook de heupkommen waren erg beschadigd:

Net als de hals:

Waarschijnlijk is de pop in een ver verleden al eens gerepareerd. Ook op de voetjes zat zulk grijs papiermachée. Helemaal verwijderen lukte niet, het zat te vast en overlapte onbeschadigde delen. Het voordeel ervan is dat de heupkom en de voetzooltjes zijn blijven vastzitten & daardoor behouden zijn gebleven:

Ook in het lijf waren de krammen of nietjes zichtbaar:

Aan haar handjes ontbraken 2 vingertjes. Die heb ik gerestaureerd met een speld als basis:

De speld buig je in de juiste vorm/stand, en dan knip je de kop van de speld:

Daarna heb ik met héél weinig Milliput (weinig: om zo min mogelijk te hoeven bijschuren aan de kwetsbare, originele handjes) twee vingertjes geboetseerd:

De vingertjes heb ik beschilderd. De handjes hebben vlekjes die er niet vanaf te krijgen zijn, maar omdat zelfs de originele rode lijntjes tussen de vingers nog bewaard gebleven zijn, is het zonde om ze agressief schoon te poetsen of helemaal over te schilderen. Ik heb zodoende de nieuwe vingertjes met grafiet ook weer wat vlekjes gegeven:

Met houtplamuur heb ik de heupkommen hersteld:

Net als de hals- en schouderkommen:...

...en de benen. Daarna heb ik het plamuur geschuurd, en geprobeerd de originele verf zo min mogelijk te raken:

Na een eerste verflaag van verf op waterbasis, (zo veel mogelijk op het plamuur alleen, de onaangetaste delen blijven onovergeschilderd), heb ik het plamuur opnieuw geschuurd:

De verf heb ik gemengd tot het mengsel de kleur van de vergeelde laklaag had.
Dus niet: standaard huidskleur gemaakt, die zou te roze zijn geweest en niet hebben aangesloten bij de onaangetaste delen.

Lak (vernis, op waterbasis) heb ik door de laatste verflagen gemengd; ik ben de tel kwijtgeraakt, het zijn veel dunne laagjes geweest, die ik telkens heb laten drogen:

Helemaal egaal is het bewust niet, en de vergeelde originele lak blijft behouden. Sommige mensen zullen dat misschien niet zo mooi vinden, maar ik wil graag de originele, onbeschadigde delen zo houden als ze zijn, en de herstelde delen daarbij aansluiten.

Als ik alles egaal en fris roze had willen hebben, had ik ook de (houten) armpjes moeten schilderen, die waren immers even vergeeld als de rest van het lijf. Enfin :-)
Uiteindelijk is dit het resultaat van de herstelde lijfonderdelen:

Op de (lichtgeplamuurde/beschilderde) teentjes heb ik vaag dunne rode lijntjes aangebracht. Niet zo helder als die op de handjes, maar wel een hint naar hoe het ooit was:

Om de koprand te herstellen, heb ik eerst een rand van karton geknipt, die ik op een papiervulling in het hoofd heb gelegd:

Dat werkte redelijk als steun voor de Milliput, al is het niet helemaal perfect geworden. Het neigde nog steeds tot scheefzakken. Een steunmal zou waarschijnlijk beter gewerkt hebben. De ronding en de hoogte wijkt nu helaas een beetje af:

Je kunt zien dat ik de ronding in de Milliput-laag boven het linkeroog nog extra had moeten bijschuren:

Dat kan ik eventueel in de toekomst nog 'ns doen. Op dit moment heb ik ervanaf gezien. Het hoofdje heeft breuken, met schuren moet je druk zetten — bovendien valt de herstel-rand uiteindelijk onder de pruik.

De witte Milliput-rand heb ik in veel dunne laagjes geschilderd, hier één van de 'tussenstanden':

In het hoofd heb ik nog een extra stukje kurk aangebracht, omdat er onder de irissen net iets teveel oogwit zichtbaar bleef, wat een pop een "enge" oogopslag kan geven:

Voor dit hoofd heb ik een kopanker gezocht in het wondermooie "kopanker-kunstwerk" dat Berend Peter Hogen Esch ooit gemaakt heeft. Het kopanker moest de juiste maat hebben, en mocht niet het gewicht van het oogbrugje in de weg zitten. Ik ben héél zuinig met het kopanker-kunstwerk :-) Maar voor een vrij zeldzame pop als deze, die bovendien schade aan de halsopening heeft....:

...dan luistert het kopanker nauw. Als het anker te klein /smal is, kunnen er nieuwe breukjes rond de opening ontstaan. Maar als het anker even hoog als breed is, zoals bij een kraal, dan kan het oogbrugje in het hoofd niet meer bewegen.....

Dit anker van Berend Peter had precies de juiste hoogte en ronding aan de onderzijde:

Met een haakje (er zaten nog stukjes los metaal bij de pop) er doorheen, was het kopanker compleet:

Binnenin het hoofd blijft ook het ijzeren haakje ver uit de buurt van het gewicht van de oogbrug:

Het oude elastiek in de benen bevatte nog de originele haken.

Dit soort hints zijn heel belangrijk om de pop zo goed mogelijk in elkaar te kunnen zetten. Tip voor verkopers: stuur dit soort onderdelen graag mee, zoals deze verkoopster deed. Al is het elastiek bijna vergaan, de lengte ervan kan tòch vertellen hoe de bevestiging geweest is. En de haken zijn herbruikbaar.

Kijkt u naar het lengteverschil van de haken links in beeld, dat was voor mij echt een puzzel... Waarom dit lengteverschil...?

Ook het elastiek van de armen was nog aanwezig. Helemaal touw geworden, maar wel duidelijk hoe de armen — aan elkaar — bevestigd zijn geweest:

De armen zaten dus ook al snel weer aan het lijf (en een enkel plekje op het handje heb ik nog aangestipt met de verf, die ik eerder in ruime hoeveelheid had aangemengd):

Binnenin het lijf bevindt zich een balkje. Het zal ongewtijfeld dienen voor de stevigheid, zoals een van de functies van de 'stapel' in een viool. Maar het kan ook gediend hebben om de beenhaken aan op te hangen.

De haakjes voor de onderbenen heb ik niet meer gebruikt. Het elastiek heb ik direct door de ogen van de onderbenen gehaald, en daarna terug, de kniekommen en bovenbenen in geleid. Om daar nu extra haakjes voor te gebruiken? Het beschadigt m.i. eerder, en de bovenbenen hadden al zoveel schade.

Wel heb ik alle elastiek-wijzen bestudeerd in het boek van Jutta Lammèr. Waarom is de haak die uit het elastiek aan rechterbovenbeen komt, zoveel langer dan die uit het linkerbovenbeen? (De foto heeft lensvertekening, maar het idee is wel zichtbaar :-))

Ik heb besloten om de kortste haak uit het linkerbeen aan het balkje in het lijf te bevestigen; en de langste haak uit het rechterbeen te bevestigen aan het kopanker. Daarvoor heb ik een stukje elastiek aan het kopanker gemaakt, en dat "dichtgenaaid". Ik kon zien dat het oude elastiek ook was "dichtgenaaid" geweest:

Vervolgens heb ik het elastiek en de lange haak van het rechterbeen...

.... door het lijf gehaald:

en die langste haak heb ik aan het elakstiek aan het kopanker gehaakt. De beenhaak heb ik vervolgens een beetje dichtgeknepen.

Of de bevestiging origneel ook zo heeft gezeten? Langste haak aan het hoofd, korste haak aan het "balkje"? Ik weet het niet. Maar het werkt.

Na het aantrekken van het elastiek en de overbodige lenge wegknippen.... Wat is ze mooi!

Van de schade die ze bij aankomst had is weinig meer over :-) We weten nu ook haar lengte: 68,5 centimeter (27 inch.) Het "70" dat in haar nek onder "WSK" staat, is dus waarschijnlijk een lengtemaat geweest. De anderhalve cm verschil zou kunnen betekenen dat de gewrichten iets dieper zijn gaan vallen bij de reparatie van de kommen. (En op de pagina in het boek op de foto, ziet u nog een elastiek-wijze waarbij ook benen aan het balkje gehaakt zijn:)

Het enige wat ze nu nog niet heeft, is een kopdeksel en een pruik.

Ik weet het, kopdeksels kun je bestellen. Ze zijn echt héél goedkoop zelfs.

Het is dus ook absoluut zonde van mijn tijd dat ik ze wel eens zelf maak, en mooier zijn die van mij ook zeker niet:

Dat ik dat dan toch doe...? Er is geen reden voor, gemakszucht misschien wel. Knutselzucht ;-) Een beetje papiermachee op een ballon, laten drogen, rekening houden met krimp en kromtrekken:

Als ze droog zijn, strijken met de achterkant van een lepeltje:

Bijknippen en/of op maat knippen:

Het voordeel van zelfgemaakte kopdeksels is, dat je er zonder verniel-ik-ze-zorgen twee gaatjes in kunt maken, stukje koord-elastiek erdoor, en dat weer door de gaatjes onder de koprand in het hoofdje:

Met een pruikje en een tijdelijk jurkje — dat zowel te strak als te lang is — is ze, na al die weken werk :-) weer een hele dame:

Hartelijke groetjes en een goed weekend allemaal!
Jolie

Dit popje zal minimaal zestig jaar oud zijn, uit de jaren 50. Ouder, in de zin van voor-oorlogs, zou ook nog kunnen. Het oogbrugje dat erbij zat, leek een vooroorlogs model met glazen oogbolletjes en een gewichtje.

Het popje heeft een stoffen lijfje, gevuld met stro of zaagsel; een niet-meer-werkende mama-stem; armpjes, beentjes en hoofdje van composiet: een soort geperst karton, dat in allerlei verf en lakbaden is geweest.

Restaureren, in de zin van: terugbrengen in de originele staat, lukte niet bij dit popje.

Na veel wikken en wegen heb ik uiteindelijk gekozen voor "reparatie."

In de foto's zal ik laten zien waarom :-)

Zo kwam het popje aan, ongeveer anderhalf jaar geleden alweer...:

Het oogbrugje met de glazen oogjes, zat er keurig bij. In het verleden bleken er al verschillende pogingen gedaan om de oogjes opnieuw in het hoofd te bevestigen, allerlei lapjes en kartonnetjes bleken in het hoofdje geplakt, en ooit is zelfs een gat in het achterhoofdje gemaakt:

Dankzij het bestaande gat, dacht ik: "dat moet een makkie zijn, gewoon het oogbrugje terugplaatsen met een dotje gips, en nieuwe wimpertjes, en dan het gat keurig sluiten met Milliput." Maar wat bleek...? Bij de pogingen in een ver verleden, zijn de oogholten groter gemaakt of geraakt, en de oogjes pasten niet meer. Er ontstond een flinke kier naast de ogen, en rafelig karton bleef zichtbaar.

In deze close-up is beter te zien dat de oogholten groter geraakt zijn, het karton rafelig is beschadigd:

Na deze constatering heb ik het popje maandenlang laten liggen. Restauratie zou betekenen: de oogholten herstellen. Maar... zou ik dat mooi genoeg voor elkaar krijgen..?

En, was de binnenzijde van het hoofd nog wel sterk genoeg om het oogbrugje met gewichtje goed te kunnen bevestigen?

De binnenkant van het hoofd bevatte immers allerlei materialen, stukjes karton, strookjes stof, die er in het verleden ingeplakt waren om de oogjes terug op hun plek te krijgen:

Het leek me verstandiger hier even goed over na te denken.... ;-}

Wel heb ik destijds al snel de barstjes voorzichtig gerestaureerd. Niet al te opzichtig, maar een beetje bijgewerkt: in huidskleur en wateroplosbare lak, zodat de oude verf niet verder zou afbladderen. Het rafelige karton bij de oogholte heb ik gladgemaakt en een tipje huidskleur gegeven.

Het afgebladderde plekje op de neus heb ik opzettelijk mat gelakt; natuurlijk: ik kan het behalve licht vullen en kleuren ook compleet vullen, schuren, verven en glanzend lakken, maar ... wordt het dan niet te "zichtbaar overgeschilderd"? Gaat het bespeelde karakter dan niet verloren?

Ondertussen heb ik ook de gaten in het lijfje gestopt, gewoon met katoenen naaigaren. Zo kon ik meteen ook 'het beantwoorden van alle vragen' nog even uitstellen ;-)

Op een dag ben ik gaan kijken of ik misschien ogen in een maat groter had... Ogen die de ontstane grotere holten zouden vullen. Inderdaad, die bleek ik te hebben.

Na veel passen, kijken hoe het zou staan, kijken waar de bevestiging zou komen, heb ik gekozen voor een ander type ogen.

Deze ogen, kunststof in een metalen "kas", zullen hooguit een jaar of vijftig oud zijn. Kan dat wel, in een popje dat minimaal zestig jaar oud is?

Ze zijn gemerkt met "TAK MEI" — en inderdaad, als ik dat nazoek, dan lees ik dat dit merk in 1969 in HongKong is opgericht  en nog steeds bestaat.

Ze staan —naar mijn smaak— wel erg mooi, en het voordeel van deze ogen is, dat ze de kartonnen slapen van het poppenhoofdje niet meer zullen belasten.

Ik heb de ogen allereerst met kneedgum en zuurvrije lijm op hun plek gezet:

Om te zorgen dat ze ècht op hun plek bleven, (dit bleek lastig ;-}) heb ik daarna gipsplamuur, en —als wigje tussen de ogen— een stukje knijperhout in het hoofdje vastgezet:

Dat houtje dient meteen ook als steun, om het achterhoofd weer veilig te kunnen dichtmaken.

Uiteindelijk stonden de ogen in de juiste stand:

..en konden ze bij lighouding ook weer sluiten, zonder nog van hun plek te raken:

Met karton en papiermachee heb ik het gat in het achterhoofd gevuld...:

...en daarna heb ik het weer rond afgewerkt met Milliput:

Het witte Milliput moet ik nog schilderen ;-) Maar met wollen Kringloop-kleertjes en een mutsje is het weer een schattig popje geworden. Al kijkt het nog steeds of het de hele wereld op zijn nek heeft ;-)

Het heeft een naamkaartje met "Dreetje" gekregen, vernoemd naar mijn nichtje uit de VS, die als peuter zulke (nouja, OK ;-)) ogen had :-)

Het zit nu op een rieten stoeltje, te wachten op verf op het witte achterhoofdje, maar hier poseert het even:

Een fijne Tweede Pinksterdag morgen!

Hartelijke groet,
Jolie

Merkloos popje, uitgedeukt en vulling vervangen

Dit popje had ik niet zelf gekocht, maar van iemand gekregen, met de vraag "Kun jij hier nog iets mee, of zal ik het naar de Kringloop brengen...?"

Ik kon eigenlijk al in 1 oogopslag zien, dat het bij onze Kringloop in de afval-kliko terecht zou komen: het was nl. ontzettend vuil, het gezichtje was asymetrisch geraakt, het kapsel was scheef geknipt, had kale plekken, en de kleertjes waren aangevreten door de motten.

Zoals hier te zien in het mutsje:

De deuk in het gezichtje was lastig te fotograferen — maar je ziet het wel vaker bij poppen die in een doos gelegen hebben. Dan heeft er iets zwaars op het gezichtje gelegen, wat ik bij dit gezichtje ook vermoedde:

Nog meer motten-gaten in close-up:

Wel erg leuk breiwerk....:

Het stoffen lijfje was erg vies:

De handjes waren vuil:

De voetjes idem:

Het schuimrubber waarmee het lijfje gevuld was, was zó vies, het popje leek wel gevuld met potgrond:

Het hoofdje was afgesloten met een dop, om te voorkomen dat er vulling in het hoofdje zou komen.

Die dop wilde ik er af halen, om te kijken of ik de deuk in het zachte vinyl weer een beetje kon 'uitdeuken.' Ik was kennelijk niet de eerste die dat geprobeerd had, want van de rand was al een scherf af. Helaas schoot de lepel los, en schoof de scherf onder mijn nagel ;-} Grrr....

Uiteindelijk lukte het toch om de dop er af te krijgen. En dat verbeterde al meteen de vorm van het hoofdje. Kennelijk was er ook lucht via de haar"wortel"-gaatjes uit het hoofdje gedrukt, en met het loshalen van de dop, en ook nog wat duwen met de lepel, knapte het gezichtje al op.

Nu had ik een nieuwe "dop" nodig, om de (nieuwe) vulling tegen te houden. Na lang zoeken vond ik een kopstuk van een tuinslang, en een sterke plastic dop (onderdeel van een bakfietsbankje ;-))... het zwarte en het grijze deel heb ik op elkaar gelijmd, en zo had ik een nieuwe dop....

...die precies in het hoofdje paste, en er ook weer makkelijker dan de eerste dop, af kon. En lucht zou doorlaten:

Het lijfje was na 1 x in de wasmachine, met eenvoudige, milde zeep, niet schoon geworden. De stof niet, maar ook de armpjes en beentjes niet (!)

Eerder heb ik nog nooit een heel lijf in de wasmachine gedaan. En nu moest ik zelfs gaan bedenken wat ik voor 'aggressievere methode' kon bedenken... ;-/ Armen en beentjes gepoetst met lotion-doekjes (ik kan ze helaas niet vinden, het lijkt hier op: geen reclame, alleen voorbeeld) en daarna met water (je weet nooit wat er voor crème of vet in zulke doekjes zit, en of dat het vinyl aantast...)

De stof van het lijfje heb ik met peroxide-korrels en ossegalzeep gepoetst, en opnieuw in de wasmachine gedaan...

...daarna was het gelukkig een héél stuk minder gevlekt:

Als vulling zocht ik iets dat zwaar was, dat ik kon combineren met knuffelvulling. Daar is ongetwijfeld iets voor te koop... :-) Maar ik heb 2 sokjes gevuld met kraaltjes.....

.... kraaltjes, die te klein waren om er een naald door te halen, en die ik al jaren had liggen:

Beide sokjes dchtgenaaid, en daaromheen weer een grotere sok genaaid, zodat de kraaltjes er zeker niet uit kunnen gaan:

Met een splitpen heb ik nieuw elastiek door de hals van het lijfje gehaald:

Het lijfje gevuld met zowel de "kraaltjes-sokken" als de knuffelvulling:

De rugnaad weer dicht genaaid, en het halsje weer vastgezet:

Het resultaat was best een aardig popje — al blijft het kapsel een beetje 'verknipt' en is het stoffen lijfje nog steeds een beetje verkleurd:

De gaten in de kleertjes heb ik gestopt (keurig maaswerk lukte niet ;-})

Voor een popje dat bij de kringloop in de vuilcontainer terechtgekomen zou zijn, is het naar mijn smaak :-) een heel aardig popje geworden:

Een merkje heb ik nergens kunnen ontdekken. Er zou een A of een soort pijltje op de hals kunnen staan, maar evengoed kan dat een soort krasje van het productie-proces zijn. Ik hou het op "merkloos."

Mij maakt het niet uit, het heeft een sympathieke uitstraling gekregen, en het past prima op het rieten stoeltje (dat ik voor breekbare poppen te onhandig vind :-))

Hartelijke groetjes en iedereen de Beste Wensen voor 2019!
Jolie

Mvg Annie Hoekstra

Hartelijke groetjes van Durvina

Tot zover even. Het foto's plaatsen ging weer als vanouds. Alleen de eerste en laatste foto liggen op zijn kant. Misschien vindt Bart het wel zo leuk om met zijn beentjes omhoog te liggen!

Wordt vervolgd.

Het elastiek naar de benen het ik vanaf het hoofdje dubbel naar de benen getrokken 1 dus voor ieder beentje
De armen heb ik van 1 naar andere arm geelstiekt

En dit is ze nu ,ik heb haar voor de zekerheid even in een standaard gezet
wat het los staan ging niet zo

Ze heeft hier en daar een scheurtje en ene voetje is wat beschadigt maar ik kijk nog even of ik daar nog wat aan ga doen
Ze is oud en dan mag je best wel wat van de ouder doms schade zien toch

Het Pruikje wat ze op heeft is origineel en dat wil ik proberen wat te repareren. Ik heb van een andere oude pruik nog wat haar liggen en misschien dat ik met de hand vast kan zetten aan dit pruikje
Ben heel blij met dit popje al is ze nog zo klein

Hartelijke Groeten Allemaal van Ineke

Deze storchpop kocht ik voor onderdelen. Het rechterbeen kon in de plaats van het gerepareerde been aan Clara zetten, dan was die weer helemaal nieuw! Helaas blijkt in dat been ook een barst te zitten. Dat was op de Marktplaats foto niet te zien.

Ik betaalde 5 euro voor de onderdelen (plus 4 euro verzendkosten). Alleen de mooie glazen ogen zijn dat al waard dacht ik. Ik kan natuurlijk proberen de pop te repareren, dan heeft Clara een vriendinnetje :-)
Voorlopig kom ik echter helemaal niet aan de poppen toe wegens andere werkzaamheden. Hopelijk over een paar maandjes weer :-)

Hartelijke groetjes van Durvina